Όσο βαθαίνει το σκοτάδι
Τόσο πληθαίνουν τ' άστρα
H σελήνη τεντώνεται να βρει τη θάλασσα
Φιλεύοντάς τη σύννεφο
Κι ο ουρανός ανέγγιχτος μαυροπίνακας
Για να γράφεις πάνω του με το δάχτυλο
Βουτηγμένο σ' ασημένια αστρόσκονη...

πάμπλο νερούντα, η θάλασσα

Εχω αναγκη τη θαλασσα γιατι με διδασκει:
δεν ξερω αν μου δινει μουσικη η συνειδηση:
Δεν γνωριζω αν ειναι κυμα μοναχα η πλασμα βαθυ
η μοναχα βραχνη φωνη η θαμβωτικη εικασια
ιχθυων και καραβιων.
Γεγονος ειναι ότι και κοιμισμενος ακομα
με καποιο μαγνητικο τροπο
κυκλοφορω
στην παγκοσμιοτητα των κυματων.
Δεν ειναι μοναχα τ άλλοιωμενα κοχυλια,
σα ν άναγγελνε καποιο αργο θανατο
τρεμουλιαρης πλανητης,
οχι, με τη λεπτομερεια ανοικοδομω την ημερα,
με μια ριπη αλατιου το σταλακτιτη,
και με μια κουταλια τον απειρο θεο.
Διατηρω ο,τι με διδαξε.
Τον αγερα, τον αδιακοπο ανεμο, το νερο και την αμμο.
Μοιαζει ελαχιστο για τον νέο
που ...; ρθε εδω να ζησει με τις πυρκαγιες του,
αυτος ο παλμος ομως που κατερχοταν
κι ανεβαινε στην αβυσσο του,
το ψυχος του γαλαζιου που κροταλιζε καιγομενο,
και η στειρωση του αστρου,
το τρυφερο ξεκαθαρισμα του κυματος
που σπαταλαει το χιονι με τον αφρο,
η ειρηνικη κι ασαλευτη εξουσια
σαν πετρινος θρονος στα βαθη,
αντικαταστησανε τον περιβολο
που μεγαλωνε η πεισματαρικη θλιψη,
συσσωρευοντας λησμονια,
κι αλλαξε ξαφνου η υπαρξη μου:
Προσχωρηση στην καθαρια κινηση.

νίκος καββαδίας

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων...

paolo coelho, 11 λεπτά

Όσοι ποτέ δεν διακινδύνευσαν τίποτα είναι άσοι στο να διακρίνουν την ήττα των άλλων.

Οι σημαντικότερες εμπειρίες του ανθρώπου είναι αυτές που τον φέρνουν στα άκρα. Μόνο έτσι μαθαίνουμε, γιατί αυτό απαιτεί όλο μας το θάρρος.

μανώλης λιδάκης

"Ειν' αμαρτία να μη ζεις την αμαρτία της ζωής

το βήμα σου να μη πατάς εκεί που καίγεσαι να πας

Είναι σκληρό να πολεμάς τους χίλιους πόθους της καρδιάς

να μην αφήνεις τη ζωή να στρίβει εκείνη το κλειδί"...

μονόγραμμα, οδυσσέας ελύτης

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς

Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς

Μαχαίρι

Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς

Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς

Είμ’εγώ,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,μ’ακούς

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ

Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς

Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Με το να αγαπάς, ρισκάρεις την απόρριψη.

Με το να ζεις, ρισκάρεις να πεθάνεις.

Με το να ελπίζεις, ρισκάρεις την απογοήτευση.

Με το να προσπαθείς, ρισκάρεις να αποτύχεις.

Αλλά το ρίσκο πρέπει να το παίρνεις,

γιατί ένας από τους πιο μεγάλους κινδύνους της ζωής είναι να μην ρισκάρεις τίποτε.

Μόνο αυτοί που ρισκάρουν κάθετι που έχουν για να κερδίσουν αυτά που ποτέ δεν θα χάσουν, είναι στα αληθινά ελεύθεροι...

σώπα, μη μιλάς!!!

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ' τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα,μου λέγανε: "σώπα". Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!". Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!". Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,"θα βρεις το μπελά σου, σώπα". Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα". Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα". Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα".Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,με τους γείτονες μας ένωνε, όμως, το Σώπα. Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".και μαζευτήκαμε πολλοί μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή! Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα". Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν' την να σωπάσει.Κόψ' την σύρριζα.Πέτα την στα σκυλιά.Το μόνο άχρηστο όργανο, από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς".Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς. Και δεν θα μιλάς,θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς . Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.Γίνε μουγκός.Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:ΜΙΛΑ!....

treat everyone with politeness even those who are rude to you,

not because they are not nice but because you are nice...

“…κι ώσπου ο ύπνος να σε πάρει στρώμα σου εγώ και μαξιλάρι…”

νίκος καζαντζάκης

ό,τι δεν συνέβησε ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

.................

όσα βουνά κι αν ανεβείτε απ'τις κορφές τους θα αγναντέψετε άλλες κορφές ψηλότερες μιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα,
και στην κορφή σαν φτάσετε την κατάψηλη, πάλι θα καταλάβετε πως βρίσκεστε, σαν πρώτα, κάτω απ'όλα τα αστρα!

εκανα και γω το δικο μου blog... καταληψη 2 μερες ευκαιρια ειναι!!

saliara beach στη Θάσο... για εναλλαγή, ηρεμία, ψαροτούφεκο, αυγουστιάτικες νύχτες με φαναράκια στη θάλασσα και ολιγοκοσμία ελπίζω και αυτό το καλοκαίρι...